[www.quartetto animoso.org]

Pers

Concert Animoso
(De Rijnpost, 25 januari 2006)

VEENENDAAL - Het strijkkwartet Quartetto Animoso concerteert vrijdag 27 januari om 20.15 uur in de Oude Kerk aan de Markt. Entree gratis. Het kwartet, bestaande uit vier dames, speelt werken van Shostakovich en Vasks. Laatstgenoemde is een hedendaagse componist uit Letland. Shostakovich komt uit Rusland.

In 1999 is het strijkkwartet ontstaan uit leden van het Noordhollands Jeugdorkest. Sindsdien hebben ze zich steeds verder ontwikkeld en zich ten doel gesteld om de grote klassieke strijkkwartetten op semi-professioneel niveau te spelen.
Vorig jaar deel het kwartet mee aan een concours van het Concertgebouw in Amsterdam. Bij de finale in de Kleine Zaal speelden ze daar twee delen uit het derde strijkkwartet van Péteris Vasks. Bij de jury en de begeleidende orkestleden van het Concertgebouw was grote bewondering voor het feit dat jonge mensen dit voor hen ook onbekende werk op het podium durfden zetten en daarnaast ook nog goed uit te voeren.
In dit concert zal het volledige strijkkwartet van Vasks nu door hen uitgevoerd worden, aangevuld met het 8e strijkkwartet van Dmitri Shostakovich. Uitdagend werk voor de liefhebber van kwartetmuziek.
Quartetto Animoso bestaat uit Maartje Eijkhoudt (eerste viool), Katinka Goosen (tweede viool), Elly Morriën (altviool) en Linde Faber (cello).

Knap klassiek door vier topmeiden
(Noordhollands Dagblad, 16 februari 2004, Henk Zuurbier)

Concert van Quartetto Animoso met Evelien Rozema (cello), Elly Morriën (altviool), Marjolein Wagenaar (tweede viool) en Maartje Eijkhoudt (eerste viool). Zondag 15 februari in De Kapel, Zuidoost-Beemster

'Topmeiden'. Zo kwalificeerde tweede violiste Marjolein Wagenaar het Quartetto Animoso. Een juiste kwalificatie, ook al kwam die uit eigen gelederen. Na afloop sprak de invalster voor Katinka Goosen, die voor negen maanden in het buitenland verbleef, in een bedankwoordje de drie andere kwartetleden toe.

De vier jonge studentes uit Amsterdam en Leiden kennen elkaar van het Noordhollands Jeugdorkest en hebben daarnaast duidelijk een passie voor kwartetspel. Om je als jonge amateur-muzikant aan veelzijdige werken van Schubert en Sjostakovitz te wagen, heb je die passie ook wel nodig. In het programmaboekje noemen ze zelf ook discipline, plezier en regelen om tot het zondagmiddag te horen niveau te komen.
Vóór de pauze: 'Der Tod und das Mädchen' in vier delen van Franz Schubert. In het begin opvallend zuivere intonatie in de cello van Evelien Rozema die grote intervallen overbrugte. Aan het einde van het stuk werd de intonatie even iets minder. Het 'Andante' klonk mooi gedragen, lichtvoetige pizzicato in de cello.
Als kwartet klonken de grote bogen in de frasering duidelijk en uitgewerkt. De kleinere frasering had hier en daar meer mogen hebben; in drie gelijke, gestreken noten die naar een thema leiden mag meer verschil in luidheid zitten. De akoestiek in De Kapel in Zuidoost-Beemster is goed voor een klein gezelschap, de stemmen van de vier in strumenten waren steeds goed te onderscheiden. De tussen- en tegenstem van de altviool werd zo een interessant te volgen partij.
Vaak blijven in amateurmuziek pianopassages te luid, om nog maar te zwijgen van pianissimo's. Quartetto Animoso heeft het gevoel en de techniek om het geluid tot zeer zachte passages terug te nemen, zonder dat het zenuwachtig gaat klinken. Dat geeft een muzikaal en krachtig effect. De luide fortissimo's en een enkel sforzato had hier en daar iets gedegener en krachtiger gekund. Door het knappe dynamiekverschil in de zachte passages viel dat niet erg op.
Na de pauze Pjotr Iljitsch Tsjaikowkys 'Strijkkwartet nr. 1, opus 11'. Het 'Scherzo' was misschien wel het fraaist vertolkte deel van de middag. Pizzicato cellobegeleiding, even later zelfs drie tokkelende strijkinstrumenten onder de soloviool. Listige, korte invallen en toch knap geluid.
De solo van Maartje Eijkhoudt klonk goed zuiver en mooi gedoseerd.
In de 'Finale' laten de dames horen hoe ze probleemloos het thema van elkaar oppakten. In de twee klassieke stukken zaten ongemerkt veel tempo-overgangen, tweestemmigheid, synchrone begeleiding, vertragingen en versnellingen en meer zaken waar het samenspel even stroef zou kunnen verlopen. Quartetto Animoso speelde de lastige gedeelten op semi-professioneel niveau, waardoor het klassieke concert van de jeugdige dames een volwassen uitvoering kreeg.

Animoso vioolkwaaltjes? Hooguit een bibberstok!
(Anna Kaal in het Noordhollands Dagblad, editie Waterland, 11 december 2003)

Het begon allemaal in 1999 tijdens een solistenavond van het Noordhollands Jeugdorkest: vier jonge muzikantes besloten een strijkkwartet te beginnen met als uitgangspunt serieus te musiceren op een hoog niveau en vooral met veel plezier. Het bleek een goede formule, want na vier jaar samen spelen is de lol er geenszins vanaf; Quartetto Animoso zit nog steeds vol met bezieling, passie en levenslust.
"Het is nu eenmaal een verslaving", verklaart Maartje Eijkhoudt, eerste violiste van het kwartet. Net als bij haar medespeelsters begon haar passie voor muziek al op jonge leeftijd. "Als cadeau voor mijn zevende verjaardag mocht ik van mijn ouders een instrument uitzoeken en op muziekles. Toen ik de violen hoorde wist ik meteen dat dit het moest zijn: het idee dat er door één klein strijkje meteen zoveel geluid uit zo’n instrument komt, dat vond ik fantastisch!"
Naast Eijkhoudt bestaat Quartetto Animoso uit altvioliste Elly Morriën, celliste Evelien Rozema, en tweede violiste Marjolein Wagenaar, die tot februari Katinka Goosen vervangt omdat zij voor stage in het buitenland verblijft. Het viertal speelt de meest uiteenlopende stukken. "We hebben twee repertoires", verteld Morriën. "Het eerste geeft de grootste uitdaging en bevat de meer professionele en volwassen stukken zoals werken van Schubert, Sjostakovitz en Borodin. En we hebben het ‘schnabbel’-repertoire met wat bekendere muziek, zoals ragtime-muziek van Joplin en liedjes van de Beatles. Maar als we de hele avond alleen schnabbels hebben gespeeld, zorgen we altijd dat we er toch nog even een Dvorák doorheen rammen! Dat is verplicht."
Inmiddels zijn de kwartetleden gewend op de meest uiteenlopende gelegenheden te spelen. Zo stonden ze op het ensembleconcours in het Zaantheater in Zaandam, maar ook op trouwerijen en in verzorgingstehuizen. Niet elke locatie is altijd even makkelijk. "Laatst gingen we met een trouwerij op een rondvaartboot door de grachten van Amsterdam", vertelt Eijkhoudt. "Het waaide heel hard, waardoor we bijna onze muziek verloren. En we gingen om de 100 meter onder een brug door en werd het donker, waardoor we delen muziek uit ons hoofd moesten spelen. Een nieuwe ervaring, maar wel leuk."

Verzorgingstehuizen
Hoewel de concerten een leuke bijverdienste vormen, vraagt Quartetto Animoso niet altijd om een vergoeding. "Voor verzorgingstehuizen spelen we bijvoorbeeld altijd gratis. Het plezier staat bij ons dan voorop."
Juist omdat de vier op semi-professioneel niveau spelen blijven ze er lol in hebben. "Elk concert is uniek. Je kunt het zien als een teamsport", zegt Wagenaar. "Mensen onderschatten vaak hoeveel energie het kost, maar na een concert ben je helemaal kapot. Doordat we het niet te vaak doen, hebben we in ieder geval weinig last van vioolkwaaltjes. Hooguit soms van bibberstokken en bliksemvingers door de zenuwen." Belangrijkste voor de vier leden blijft dat het bespelen van een instrument een echte uitlaatklep vormt. "Je kunt er zoveel gevoel in kwijt en het is echt een deel van jezelf", aldus Eijkhoudt, "Onze vriendjes moeten dat maar accepteren. Zij hebben voetbal, en wij onze viooltjes."