[www.quartetto animoso.org]

Kwartet

Naam: Maartje Eijkhoudt
Geboortedatum: 05-01-1981
Instrument: Viool (1e)

Slechts 7 jaren jong was ik toen ik aan de hand werd meegenomen naar de muziekschool om zélf een instrument te mogen uitzoeken. Dit alles onder het motto ‘verjaardagscadeautje’. Helemaal in mijn nopjes liep ik dan ook op mijn verjaardag aan de hand van mijn vader (of was het nou mijn moeder...) de muziekschool van Zaandam binnen. Ik herinner me de stoffige zaaltjes met enthousiaste leraren/leraressen en de verwoede pogingen van (toekomstige) leerlingen om een instrument te bespelen. Best zenuwachtig was ik toen ik voor het eerst in mijn leven een viool plus strijkstok in mijn kleine handjes geduwd kreeg en bibberend als een houthakker een snaar probeerde aan te strijken. Volgens mij heb ik ontzettend moeilijk gekeken, zeker toen ik ook nog eens mijn vingers van de andere hand op de vioolsnaren moest neerzetten. Het is een beetje te vergelijken met het tegelijkertijd ronddraaien van armen en voeten; de handen linksom en de voeten rechtsom. Petje af als u dat in één keer lukt!
Die zo-even genoemde zenuwen moeten mijn ouders ook gevoeld hebben toen ik nog in een andere zaal aan een harp heb geplukt en op een piano heb getimmerd. Ze zagen het al helemaal voor zich ‘ieder concert een harp meeslepen’ of ‘een gigantische vleugel midden in de huiskamer’... Ze hoopten stiekem dat ik piccolo zou gaan spelen.

Inmiddels zijn we 19 (!) jaar verder en is het vioolspel aanzienlijk verbeterd. Zeker in de eerste zes jaar van mijn vioolspel ben ik sterk vooruitgegaan vanwege het ‘elke-dag-een-half-uurtje-studeren’. Dit deed ik altijd ’s ochtends voordat ik naar school vertrok en ik denk dat dit best zware tijden moeten zijn geweest voor mijn ouders en mijn broer. Wonderlijk genoeg heb ik ze er achteraf nooit over gehoord.
Dankbaar ben ik mijn ouders die me door de puberteit hebben gesleept waarin ik heb getwijfeld of ik nog wel wilde doorspelen. Het elke-dag-studeren werkte toen niet meer omdat dat móest en alles wat móet in de puberteit wil je als puber natuurlijk niet doen. Gelukkig ben ik uiteindelijk doorgegaan en na een beetje ervaring op te hebben gedaan in het samenspel (muziekschoolorkesten en gelegenheidsorkestjes) heb ik in 1996 auditie gedaan bij het Noord-Hollands Jeugdorkest (NHJO). Verrast en blij ben ik toen aangenomen en werd ik in 2001 zelfs concertmeester bij dit orkest. Zeer veel orkestervaring, goeie herinneringen en ook belangrijke levenslessen waren het gevolg.
In 2003 heb ik plaatsgemaakt voor de volgende generatie concertmeesters en ben ik van 2005-2007 concertmeester geweest bij het CREA orkest aan de UvA. Inmiddels heb ik het concertmeesterschap opgegeven vanwege aankomend moederschap.

In het NHJO liggen de roots van ons huidige strijkkwartet. Al mijn kwartetvrienden en vriendinnen heb ik daar ontmoet. Elly Morriën en Katinka Goosen zijn de twee spillen geweest die het strijkkwartet oprichtten. Omdat Elly en ik toevallig dezelfde bachelor opleiding bleken te volgen aan de VU in Amsterdam, heeft Elly mij er toen bij gevraagd. Later heeft ook celliste Evelien Rozema zich bij ons gevoegd en Quartetto Animoso was een feit! En een absoluut heuglijk feit. Waar we in het begin vooral ‘schnabbelden’ en nog een beetje aanrommelden (kamermuziek bleek toch een heel andere dimensie te zijn dan orkestmuziek) hebben we in 2004 ons eerste echte eigen concert gegeven. Supertrots, als een stel kinderen met nieuwe skeelers, hebben we toen iedereen uitgenodigd waarna het kerkje in Zuid-Oost Beemster bijna afgeladen vol zat. Inmiddels hebben we drie eigen concerten kunnen geven. Afgezien van de programmering van die concerten is de samenstelling van het kwartet ook nogal eens veranderd, vanwege stages in buitenland en vanwege werk en studie elders in Nederland. Zo zijn tegenwoordig Katinka (is vervangen geweest door Marjolein Wagenaar) en Elly (is vervangen geweest door Katinka) weer terug op hun vaste plek, maar heeft Evelien Rozema plaatsgemaakt voor Linde Faber. Voordeel is dat we altijd wel een vervanger kunnen regelen voor het ‘schnabbelen’. Op dit moment zijn we druk bezig met een nieuw programma en is het kwartet uitgebreid tot quintet en zelfs sextet. Het is dus uitkijken naar de nieuwe concertenreeks, maar voor die tijd moet ik nog wel ‘even’ moeder worden!